வெயில் சுட்டெரித்துக்கொண்டிருக்கிறது.
தலையில் ஒரு குடம்
இடுப்பில் ஒரு குடம்.
இடுப்பில் ஒரு குடம்.
தாகத்தோடு குடிசையில் தவிக்கும்
தன் குழந்தைகளை நினைத்து கொண்டே
ஓட்டமும் நடையுமாக ஒருத்தி...
தன் குழந்தைகளை நினைத்து கொண்டே
ஓட்டமும் நடையுமாக ஒருத்தி...
வியர்வை துளிகளில் நனைந்தாளோ...
கண்ணீர் துளிகளால் தன்னை கழுவினாளோ - இல்லை குடத்திலிருந்த தண்ணீரின் தளம்பலில் மூழ்கிப்போனாளோ தெரியவில்லை பாதி ஈரத்தோடும் ஏதோ அவசரத்தோடும் சுடு மணலில் நடந்துகொண்டிருந்தாள்.
கண்ணீர் துளிகளால் தன்னை கழுவினாளோ - இல்லை குடத்திலிருந்த தண்ணீரின் தளம்பலில் மூழ்கிப்போனாளோ தெரியவில்லை பாதி ஈரத்தோடும் ஏதோ அவசரத்தோடும் சுடு மணலில் நடந்துகொண்டிருந்தாள்.
அவள் வீட்டு வாசலை அண்மிக்கையில்..
.
குழந்தைகள் ஆழுக்கொரு பாத்திரத்தோடு வயதுக்கேற்ற வரிசையாய் ஓடி வந்தனர்.
அப்போது மழை பொழிந்தது....
குழந்தைகளின் பத்திரங்கள் வானத்தை நோக்கியே அண்ணாருகின்றன.
அந்த ஏழைத்தாயை வருத்திய துயரை நினைத்து வானமே அழுதது - ஆனால்
மனிதர்கள்..?..?...?
மனிதர்கள்..?..?...?
நெடுந்தீவு முகிலன்
